Neden Sinir Oldum?

   İyi geceler. Düşündüm düşündüm baktım kafam patlayacak gibi ben de yazayım dedim. Bi paylaşıma sinir oldum facebookta. Sinir olmamalıyım hatta umurumda olmamalı ama sinir oldum işte. Sanırım ilgiyi kaybetmeye,artık birinin umurunda olmamaya kızdım. Eskiden arada bir bile olsa bi şey yazdığı halde artık hiç yazmamasına sinir oldum. Bana yazmasa da,asla konuşmasak ve konuşmayacak olsak da biliyordum beni takip ettiğini,okuduğunu ve nadiren benim üstüme alınmam gereken şeyler yazdığını. Şimdi o yazıların hepsi gitti,twittera bi şey yazmıyor yazsa da benimle ilgili değildir kesin. Peki ben niye umursuyorum? Peki ben niye sinir oldum? Çünkü ilgi benim üzerimden çekildi ya,çünkü artık bitti gitti ya tamamen,umursamıyor ya. İşte ondan. Bazen ne domuz oluyorum böyle bi bilseniz. Bana ne di mi bana ne? Ego işte. Zaten nefret eden insan daha ne yapsın. Ben de kendime çeki düzen vereyim de artık takılmayayım ona,bunlara. Hayır çok salakça değil mi? Tamamen saçmalık ve salaklık değil mi? Bak yine kızdım kendime sayın okuyucu. Yaptığım şeye,mantıksızlığına,salaklığına kızdım. Hayır biri sorsa nasıl açıklarım ben bunu? Ondan sonra uğraş dur. Yok yok bundan böyle bakılmayacak hiçbir şeyine. Şımarıklığın alemi yok. Şımarık bi kız çocuğu gibi davranmanın da. Zaten benimkine odaklanmam lazım hala tek kelime etmiyor benim harekete geçmem lazım. Bak buna üzülüp sinir olmakta haklıyım işte. Onu geri almam lazım okuyucu. Dualarınızı eksik etmeyin çünkü vazgeçmiyorum,vazgeçemem. Çünkü inatçıyım hem de çok. Çünkü istiyorum hem de çok.